ไม่ได้อัพมานานมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มากจนหลายคนคงสงสัยว่าเราจะเลิกทำบล็อค...
แต่เปล่านะ... แค่คอมมันเน่าเท่านั้นเอง.....
อัพคราวนี้....
อืมมมม เรื่องเครียดๆหน่อยอ่ะนะ
เมื่อหลายวันก่อน... มีเพื่อนคนหนึ่งบอกเราว่ารู้สึกเหนื่อยเวลาอยู่กับเพื่อนอีกคน เพราะรู้สึกว่าเข้ากันไม่ได้....
พอถามว่า เข้ากันไม่ได้เพราะอะไร ก็บอกว่า เพราะว่ารสนิยมไม่เหมือนกัน... คิดไม่เหมือนกัน เลยจูนกันไม่ได้...................
บอกตามตรง
เราโคตรไม่เข้าใจ....
จะว่ายังไงดี.... เราไม่คิดว่าเพื่อนเราคนไหนเหมือนเราทุกอย่าง... รสนิยม ความคิด นิสัย... ไม่มีเพื่อนคนไหนเหมือนกัน... และก็ไม่มีคนไหนเหมือนเรา
พูดถึงเพื่อนรักที่รักมากอย่างแนน.... บีไม่ได้ชอบแนนที่เหมือนบี... ถ้าแนนเหมือนบี แนนคงไม่ใช่คนที่เรากอดแล้วสบายใจแน่นอน... เพราะแนนคงไม่ใช่คนที่อบอุ่นได้ ถ้าเหมือนบี แนนคงตายด้านกว่านี้เยอะเลย...
พูดถึงตาล... เราไม่ได้มีอะไรที่จะเรียกว่าตรงกันขนาดนั้น.... จริงไหม? แต่ว่านะ... บีรักตาล เพราะตาลรักบี... แบบนี้มากกว่า บีรู้ว่าตาลรักแล้วก็ห่วงบี บีเลยรู้สึกดีเวลาอยู่กับตาล... มันไม่ใช่ว่าตาลชอบอ่านการ์ตูนวาย หรือ ดูหนังเลือดสาดสยองกับบีสักหน่อย
ปิ๋ม... หลายคนคิดว่าเราสองคนคล้ายกันมาก... แต่ว่านะ... เราสองคนแทบไม่เคยเห็นตรงกันสักเรื่อง... ขนาดของที่ชอบ... เรายังชอบเพราะเหตุผลที่ต่างกันเลย.... ไม่รู้ว่าปิ๋มเคยคิดไหม ว่าเราสองคน บางทีก็คล้ายกับ โมริโนะ โยะรุ กับ คามิยามะ ในเรื่อง Goth ที่เราทั้งสองคนชอบอ่าน....
แน่นอนว่าพอเราได้ยินแบบนี้เราก็รู้สึกเหวอ.... ทำไมเพื่อนกันต้องเหมือนกันเหรอ? เข้ากันได้วัดจากอะไร?
ถ้าเราสามารถเป็นเพื่อนรักกันได้โดยที่คิดไม่เหมือนกัน... ทำไมเพื่อนเราคนนั้นถึงบอกว่าการจูนกันไม่ติดทำให้เหนื่อยล่ะ ในเมื่อเราไม่เคยเหนื่อยเวลาอยู่กับแนน ตาล หรือ ปิ๋มเลย...
ยิ่งไปกว่านั้น มีคนถามว่า ตอนบีทะเลาะกับตาลกับปิ๋ม แล้วเราไม่พูดกันเลยเป็นปีน่ะ... ไม่เหนื่อยเหรอ ที่ทำเหมือนไม่รู้จักกัน...
บีอยากจะบอกว่า บีไม่เคยรู้สึกว่าเวลาพวกนั้นมันเสียเปล่าเลย... เพราะว่าเราสามคน คืนดีกันได้... เหมือนด้ายที่มันยังเป็นเส้นเดียวกัน... ไม่รู้สึกเลยว่าเหมือนเราเคยโกรธกัน... มันอาจเสียเวลา... แต่ไม่เคยเสียความรู้สึกเลยนะ
บีว่าบางทีการที่โกรธกันไม่พูดกัน... มันอาจจะดีสำหรับพวกเรามากกว่าการที่พูดจากันก็ได้...
เพราะอย่างน้อย เราก็ไม่เคยพูดอะไรที่ทำให้อีกฝ่ายเสียใจจนกลับมาเหมือนเดิมไม่ได้... บีว่าบีเป็นคนที่เหมาะกับการโกรธแล้วไม่พูดมากกว่า...
ถ้าโกรธแล้วพูดออกไปโดยไม่คิด... สุดท้าย บางทีแบบนี้แหละที่จะทำให้ขาด....
บีคิดอย่างนี้ตลอดเลยนะ... ถึงบีจะไม่เคยบอกตาลกับปิ๋มก็เถอะ...
พอได้ยินคนพูดแบบนั้นออกมา.... ว่าเราสามคนไม่เสียใจเหรอที่ไม่พูดกันเป็นปี... อยากจะบอกเค้าเหลือเกินว่า นอกจากเวลา... เราไม่ได้เสียอะไรเลย....
อาจจะดีกว่าเค้าคนนั้นที่พยายามจะอยู่กับคนคนหนึ่งเหลือเกินทั้งๆที่คิดว่าเหนื่อยน่ะ....
การไม่ได้พูดกันไม่ได้ทำให้รักกันน้อยลง และการที่ไม่เหมือนกัน ก็ทำให้ชีวิตเรามีสีสันมากขึ้นด้วย...
น่าสงสารคนที่ไม่เข้าใจ....
....................................................................................
พออัพเสร็จรู้สึกเขินอ่ะ.... แต่นี่เป็นเรื่องที่อยากพูดจริงๆ ไม่ใช่แค่กับปิ๋มหรือตาล...
แต่กับทุกคน แนน มะเหมี่ยว ลีน่าที่บางทีบีโกรธแล้วไม่ยอมพูด... บางทีบีก็แค่งอน
บีแค่ไม่อยากพูดประชดออกไปให้เสียใจทั้งสองฝ่ายก็เท่านั้นเองแหละนะ....
และแน่นอนว่าบีรักนะแม้ว่าเราจะไม่เหมือนกัน....