ไม่รู้ว่ามีใครเคยเป็นบ้างรึเปล่า...
ความรู้สึกแบบที่ว่าเชื่อว่าคนคนนึงจะไม่มีวันหลอกลวงเรา...
เค้าจะพูดถึงสิ่งที่เค้าคิดกับเราออกมาตรงๆ
เรามีคนคนนั้นอยู่คนนึง...
เป็นคุณพี่ที่กล้าที่จะด่าเราต่อหน้าเวลาเราทำอะไรแย่ๆ กล้าที่จะพูดความจริงโดยไม่สนใจว่ามันอาจจะดูโหดร้ายสำหรับเรา...
เพราะสำหรับเค้า เค้าไม่ชอบการตีสองหน้า
จริงๆ ก็มีช่วงเวลาที่เรารับไม่ได้ งอแงอยู่เหมือนกันว่าไม่เข้าข้างเรา...
แต่ว่าสุดท้ายเราก็ดีใจ เพราะการที่เค้าว่าเราต่อหน้า เค้าก็ไม่ใช่คนที่จะมาปากหวานก้นเปรี้ยวใส่เรา
แต่ว่าวันนี้เราได้โทรหาเค้า...
ทำไมไม่รู้ มันเหมือนมีบางอย่างที่เค้าไม่ได้พูดออกมาระหว่างประโยค
บางอย่างที่ทำให้เรากังวล
มันอาจจะไม่มีอะไร...
แต่ทำไมรู้สึกเหมือนกับว่ามันมี
ทั้งๆที่เราควรจะดีใจที่ได้ฟังเสียงเค้าแท้ๆ...
แต่เราวางสายด้วยอารมณ์มึนชา ก่อนจะร้องไห้
นี่มันเกิดอะไรขึ้น...
หรือว่าแม้แต่เค้าก็ไม่ใช่คนที่เราจะเชื่อในทุกคำพูดของเค้าได้
กังวล อยากจะถาม แต่ก็ไม่มีสิืทธิ์...
ก็ได้แต่หวังว่าเจอกันคราวหน้า เค้าจะลบความกังวลทั้งหมดนี้ไปได้......
__________________________________
ในคำพูดคุณไม่ยอมเอ่ยบางอย่าง
เก็บอำพรางซ่อนไว้ไม่ให้เห็น
รู้ทั้งรู้ฉันไม่อาจอ้างสิทธิ์เป็น
คนที่คุณจะเน้นย้ำอธิบาย
เราก็เป็นแค่เพียงคนรู้จัก
ระยะทางกันกักให้ห่างหาย
แต่เมื่อฉันได้ยินเสียงคุณพร่ำพราย
มันละม้ายคล้ายได้ยินความสัตย์จริง
หากวันนี้มันกลับเกิดอะไร
โลกพลิกไปเหมือนคล้ายว่าหยุดนิ่ง
คำที่ออกจากปากคุณทุกสิ่ง
ฟังไม่จริงเหมือนเป็นเช่นความลวง
ไม่อาจห้ามน้ำตาไม่ให้ไหล
เจ็บหัวใจรู้สึกได้มันปวดถ่วง
หากคนที่คิดว่าตรงกลับหลอกลวง
โลกกลวงกลวงนี้คงสิ้นคนจริงใจ
__________________________________
There’s something untold in your voice
I know you keep something from me by choice
I don’t have the right to complain
Cannot even ask you to explain
We are a bit more than acquaintance
Who are separated by distance
But when I hear your voice on the phone
It can hear your honesty in your tone
Still, what happens today?
I feel like everything’s gone astray.
I keep trying to read between your lines
And all I can see is a false rhyme
My tears cannot stop falling
I cannot stop myself from choking
If you, with all your frankness, lie
Who would ever be true in my life?
__________________________________
วันนี้มึนจนแม้แต่กลอนก็แต่งให้ีดีไม่ได้...
ปกติถ้าเศร้า... แต่งกลอนจะทำให้สบายใจขึ้น
แต่ก็ไม่ใช่วันนี้....
รู้สึกแย่ที่เหมือนกังวลไปฝ่ายเดียวอีกแล้ว
จริงๆ มันก็อาจจะไม่มีอะไร...
แต่ทำไมมันห้ามไม่ให้คิดไม่ได้สักที
